Serce mi pęka, gdy wyobrażasz sobie wczesne życie mamy. Została przymusowo usunięta z domu na małej farmie na polskiej wsi po aneksji Polski Wschodniej przez Rosję w 1939 r. Pozbawiony wszystkich swoich rzeczy i wysłany na Syberię w wieku 13 lat. Jedyne, co jej się wydawało, to przeżycie jej rodziny pośród barbarzyństwa i brutalności rosyjskich porywaczy. W 1942 r. Miała szczęście stać się częścią masowej ewakuacji polskich uchodźców zorganizowanej przez generała Andersa i po wielu, wielu krętych miesiącach podróży, obejmujących połowę swiata, w końcu dotarła do Afryki, gdzie miała spędzić kolejne pięć i pół lata w obozie dla uchodźców prowadzonym przez Brytyjski Czerwony Krzyż. W końcu, w lutym 1948 r., Przybyła do Wielkiej Brytanii w wieku 21 lat jako uchodźca, mając tylko ubrania, w których wstała. Poznała i poślubiła tatę w 1948 roku i razem zaczęli nowe życie w nowym kraju. W sierpniu 1952 r. Przeprowadzili się do Londynu, miała teraz troje dzieci, a mama i tata ciężko pracowali, aby zbudować życie, które zawsze chcieli dla siebie i swoich dzieci. Trzy filary życia mamy były
Rodzina, Wiara i Wspólnota!
I całkowicie poświęciła się tym trzem rzeczom! A podstawą tych trzech była praca! Niestrudzony i bezinteresowny! W latach 60-ich. były okresem rosnącego dobrobytu i wielkich zmian społecznych. Jeśli byłeś przygotowany do ciężkiej pracy, mógłbyś osiągnąć wszystko, a ciężka praca była jedną z rzeczy, które wyróżniały zarówno mamę, jak i tatę. Byli częścią dużej diaspory, która została wyparta z domów podczas drugiej wojny światowej, ale marzyli o założeniu dobrze prosperującej polskiej społeczności, w której mogliby utrzymać swoją kulturę przy życiu w przybranej ojczyźnie. Dzięki typowej ciężkiej pracy, zaangażowaniu i determinacji marzenie się spełniło, a Centrum Społeczności Polskiej w South Norwood jest dziś ich dziedzictwem. My trzej chłopcy dorastaliśmy, przeprowadziliśmy się i założyliśmy własne rodziny, a mama stała się Nan lub Babcia. Do tej pory intensywność tych wczesnych dni złagodniała, a mama i tata mieli czas i przestrzeń, by być zrelaksowanymi dziadkami i uczestniczyć w planach życia następnego pokolenia rodziny. Dziadku, już nie jest surowym autorytarnym, ale teraz delikatnie prowadzącą ręką. Babcia wciąż zapewnia bezwarunkową miłość i niekończące się pierozi. Które były prawie takie same. Po wnukach następowały prawnuki, a mama czuła, że ​​wykonała dzieło swojego życia. Później jej zdrowie zaczęło się pogarszać. Rozwinęła wiele złożonych problemów zdrowotnych i musiała żyć z wielkim bólem. Było ciężko, była zmęczona. Ostatnie dni spędziła w zamknięciu w Antokolu, tak smutno, że nie mogliśmy być z nią, kiedy umarła, ale wiedzieliśmy, że jest kochana i wspierana przez wspaniałą kadrę, która tak wiele dała za opiekę tak wielu naszym bliskim. Nie mogę zacząć mówić, jak dumny jestem z bycia synem rodziny uchodźców-imigrantów, którzy przybyli do powojennej Wielkiej Brytanii, mając jedynie ciężką pracę i determinację, co stanowi niezwykłą spuściznę. Mamo, zawsze będziesz inspiracją! A twoja pamięć trwa, nigdy nie zostaniesz zapomniany. Dziękuję Ci.