Chciałem bardzo podziękować za przyłączenie się do nas w ten uroczysty dzień w imieniu trzech braci.

To jest bardzo smutny czas dla nas wszystkich, a nawet trudniejszy, ponieważ jesteśmy tak odizolowani od COVID-19. Przynajmniej udało nam się zorganizować transmisję na żywo tego pogrzebu i możesz do nas dołączyć. Jestem pewien, że wirtualne spotkanie jest lepsze niż żadne spotkanie.

Kiedy zakończymy nabożeństwo żałobne i położymy mamę z tatą, chciałbym zaprosić was wszystkich na tę uroczystość.

Będziemy mieć nasze pochwały przetłumaczone i załadowane na stronie internetowej, abyś mógł je później przeczytać.

Dziękujemy bardzo za dołączenie do nas.

Teraz do końca ceremonii przestawię się na angielski.

Przed śmiercią mamy obiecała nam wszystkim, że wszyscy będziemy razem na jej pogrzebie. Niestety, nikt z nas nie widział nadejścia Sars-Cov2 i wymagań samozachowania, które na nas nałożył.
Obecność Janusza jest podwójnie trudna, ponieważ został sklasyfikowany jako „wyjątkowo wrażliwy” i dlatego nie mógł dziś tutaj podróżować. Niemniej jednak wszyscy trzej współpracowaliśmy, aby uczynić pogrzeb mamy czymś, co mam nadzieję, że byłaby z tego dumna. Wspólnie zaaranżowaliśmy stronę internetową, pogrzeb i transmisję na żywo, które zostało utworzone przez Udens, wspomnienia wokół ciebie i muzykę. Dziękuję, Janusza i Franka za pomoc.
Mama urodziła się w miasteczku we wschodniej Polsce, które jest teraz częścią Białorusi. Na początku wojny została przetransportowana do Tanganiki (obecnie Tanzania) przez Persję (Iran) (to trochę lekcja historii, prawda?) I wreszcie do Kornwalii, gdzie poznała i poślubiła tatę. Pamiętam, jak powiedziała mi, że dieta była bardzo ograniczona podczas podróży i zjadła ogromną ilość zupy marchewkowej, co wywarło na niej trwałe i niezbyt korzystne wrażenie. Niechęć mamy do marchewki jest jednym z wielu wspomnień, jakie mam o niej, i dopiero w ciągu ostatnich kilku lat udało jej się ponownie z nimi zmierzyć.
Przeprowadzili się z Kornwalii do Londynu, a mama wspierała tatę, który budował swoją firmę, pracując w firmie i opiekując się trzema chłopcami. Trwałymi wspomnieniami z tych dni pracy były mama w fartuchu i masce (tak Sars-Cov-2 był wtedy endemiczny) rozpylanie farb celulozowych w trudno wentylowanym pomieszczeniu z natryskami (Zdrowie i bezpieczeństwo? Wciąż mam dostał parę okulari z osadzonymi w nich plamami metalu po szlifowaniu produktów taty i Franek miał podobne problemy, ale nie nosił okularów). Musieliśmy również pomalować drewniane kulki, które zostały wbite w metalowe pręty o długości 20 cm, zanurzone w farbie celulozowej, osuszone i utknięte pionowo w długich deskach z otworami do wyschnięcia. Nadal pamiętam, jak mama niosła te deski, a górne ciężkie, mokre, pomalowane stopy poruszały się niepewnie na desce. Trzeba przyznać, że nie pamiętam, żeby kiedykolwiek ją upuściła.


Ponieważ mama i tata byli zagorzałymi katolikami, kościół i parafia były niezbędne. Tata był właścicielem 6 Oliver Grove i przekazał je polskiej parafii, która była punktem centralnym dla wszystkich Polaków w okolicy.

Część polskiego wychowania obchodziła Wigilia. tradycyjne wydarzenie w Wigilię Bożego Narodzenia w Polsce. obejmowało to posiłek z 13 daniami (wszystkie bezmięsne, ponieważ do niedawna kościół katolicki praktykował dzień bez mięsa w piątki i święta). Było więc mnóstwo barszcza, karpia lub szczupaka i wielu innych dań rybnych. Po posiłku przeszliśmy na emeryturę do innego pokoju, a to była najbardziej ekscytująca część dla dzieci, wydaje się, że Święty Mikołaj rozdaje prezenty. To musiała być bardzo ekscytująca część wieczoru dla dzieci, ale jakoś zawsze udało mi się za nim tęsknić, ponieważ zawsze wydawało mi się, że nie ma mnie w kuchni.

Tata był zaangażowany w organizację parafii, podczas gdy mama pomagała w organizacji cateringu na różne pokazy parafialne.

Mama zarządzała listami pań, które pomagały w gastronomii, tj. Przygotowaniu jedzenia, serwowaniu jedzenia, układaniu stołów, sprzątaniu stołów, zmywaniu i odkładaniu. Jak możesz sobie wyobrazić, wymagało to wysoce zorganizowanej osoby i bardzo przekonującego charakteru, aby zapewnić dostępność wystarczającej liczby kobiet o odpowiednich umiejętnościach. Zawsze istniały długie listy nazwisk i numerów telefonów przyklejone do lodówek (gdzie indziej miałbyś przechowywać ważne dokumenty?), Które zawsze były zazdrośnie strzeżone, ponieważ były niezastąpione. Było to szczególnie ważne, ponieważ telefon często dzwonił godzinę przed rozpoczęciem imprezy, gdy ktoś nie był w stanie poradzić sobie z obowiązkiem i w ostatniej chwili trzeba było znaleźć zastępcę. Mama musiałaby zalogować się do swojej bazy danych (tj. Pójść do lodówki) i znaleźć zamiennik. Jak wszyscy dobrze wiemy, kiedy kota nie ma, myszy będą się bawić, nawet jeśli mama nie była na służbie, musiała tam być, aby upewnić się, że wszystko zostało wykonane poprawnie.

Nieustannie pracowała dla polskiej parafii i chóru, dlatego pomyśleliśmy, że pierwsza piosenka, którą usłyszeliście, kiedy się pojawili (Ubi Caritas, co tłumaczy się jako „Gdzie jest miłość”), była odpowiednim wstępem do ceremonii

Lista pań cateringowych i chórowych (obie przypięte do lodówki) pokrywały się znacznie, więc były to przyjaźnie, które trwały do ​​końca. W rzeczywistości niektórzy z tych przyjaciół będą teraz słuchać. Chór ewoluował w Ave Verum, która teraz śpiewa w parafii i innych miejscach w kraju i dostarczyła nam dwa nagrania Ubi Caritas, które słyszeliście na początku nabożeństwa i Lacrimosa z Requiem Mozarta, które usłyszycie na końcu.